حالمان بد نیست غم کم می خوریم
کم که نه هر روز کم کم می خوریم

آب می خواهم سرابم می دهند
عشق می خواهم عذابم می دهند

خنجری بر قلب بیمارم زدند
بی گناهی بودم و دارم زدند

دشنه ی عشقم بر پشتم نشست
از غم نامردمی پشتم شکست

درد می بارد چو لب تر می کنم
طالعم شوم است باور می کنم

آه در شهر شما یاری نیود
قصه هایم را خریداری نبود

خسته ام از قصه های شومتان
خسته از همدردی مسمومتان

هیچ کس از حال من پرسید؟ نه
هیچ کس اندوه من را دید ؟ نه

هیچ کس چشمی برایم تر نکرد
هیچ کس یک روز با من سر نکرد

چند روزی هست حالم دیدنی است
حال من از این و آن پرسیدنی است

گاه بر روی زمین زل می زنم
گاه بر حافظ تفال می زنم

حافظ دیوانه فالم را گرفت
یک غزل آمد که حالم را گرفت

سلام

الان که ان شدم اصلا قصد نوشتن نداشتم ولی یه حسی گفت

بنویس شاید با نوشتن اروم شی

تا حالا شده احساس کنین دیگه قلب ندارین " دیگه به هیچ کس از ته دل

وابستگی ندارین " هر کسی که کنارتونه بود و نبودش واستون فرق نداره

در صورتی که واسه عشق له له میزنین نتونین کسیو دوست داشته باشین

من ۱سال و نیمه این شکلیم

من ادمی بودم که فقط تو زندگی عشق و می دیدم و اعتقاد داشتم ادم عاشق

۲تا اصل مهم تو زندگیو داره

۱:ثروت دوست داشتن

۲:لذت بردن از تمام دقایقی که با کسی که دوسش داری میگذره

حالا یه ادم مثل من به خطر یه نمک نشناسی یه نا مردی تو یه کلمه بی معرفتی

دیدن از تمام ارزوم حتی نمیتونم دوباره دوست داشته باشم

من زندگیمو سر اشتباه یکی دیگه باختم

((کاش سرنوشت جز این می نوشت))

1:i want to touch

2:but when i try to touch

3:it get broken

4:maybe its best i keep away 

امشب از عمق سکوتم باتو

من خودم می گویم:

طعم خیس اندوه و اتفاق افتاده

یه آه ... خداحافظ ... یه فاجعه ی ساده

خالی شدم از رؤیا، حسی منو از من بُرد

مشغولِ تماشای ویرون شدنه من شو

به کوچه که پیوست شهر از تو لبالب شد

لحظه آخر لحظه شب عاقبت شب شد

                                                                                                              داریوش

چقدر بی کاره دلم

نه نخواستم با من بسازی نه نخواستم هیچی نگی

نخواستم درد دلتو دیگه با هیشکی نگی

آخه عشق که اجباری نیست تو زندون من نمون

حالا که فکر رفتنی دیگه از موندن نخون

تا دیدم می خوای بری دلم راتو سد نکرد

برو فردا ماله تو دیگه اینجا بر نگرد

بدون من بعد من دلتو هر جا جا نذار

غمه با من بودنو تو منبعد یادت نیار

اگه شونت تکیه گامه پس چرا تنها شدم

چرا هر لحظه همیشه منم تنها با خودم

یه تصویر از عکس چشات رو دیوار دلم

چقدر قصه ام خنده داره چه بی کاره دلم

من صبورم اما...
به خدا دست خودم نيست اگر مي رنجم
يا اگر شادي زيباي تو را به غم غربت چشمان خودم مي بندم
من صبورم اما...
چقدر با همه ي عاشقيم محزونم!
و به ياد همه ي خاطره هاي گل سرخ
مثل يک شبنم افتاده ز غم مغمومم
من صبورم اما...
بي دليل از قفس کهنه ي شب مي ترسم
بي دليل از همه ي تيرگي تنگ غروب
و چراغي که تورا از شب متروک دلم دور کند
من صبورم اما...
آه اين بغض گران صبر چه مي داند چيست....

نه دلی دارم که شیطان ببرد و نه مالی از خویش که دزد.
من همین وجود عاطل و باطل پر دغدغه ام